Een burgeroorlog heeft vanaf 1993 het land ontwricht. Families zijn uiteen gevallen. Duizenden kinderen zijn wees geworden. Een hele generatie heeft geen onderwijs gekregen. Er zijn veel zieke mensen. Het aantal mensen dat aan aids en hiv lijdt is enorm, gezondheidszorg  ontbreekt hoegenaamd.
Middelen om te bestaan zijn er niet meer. De meeste Burundezen leven van de landbouw of de veeteelt. Het land moet opnieuw worden bewerkt. De Burundese vrouwen beginnen de grond opnieuw te bewerken.

Veel families zijn het land ontvlucht. Moeizaam is vanaf 2005, met hulp van het internationale Rode Kruis of via informele kontakten en humanitaire radiozenders, het gelukt kontakten te hervinden met de achtergebleven familie.
Dat in 2005 het mogelijk bleek democratisch een regering te kiezen is een reden om weer hoop te krijgen. Een begin wordt gemaakt met het vredesproces en met de wederopbouw van het land. Daaraan wordt hard gewerkt.
De mensen in de diaspora willen aan deze wederopbouw hun bijdrage leveren.

De Burundese Vrouwen in Nederland willen meewerken
aan de Vrede en de Wederopbouw in Burundi.